به فلزجو خوش اومدین.
در مورد اثر افزایش ولتاژ فرمایش شما صحیح هست ولی در عمل افزایش برد کاربردی و واقعی وجود نخواهد داشت! در فلزیاب هایی مثل TL12000 که ولتاژ بیشتر هست باید مقاومت کویل رو بیشتر در نظر گرفت و در فلزجو باید این مقاومت کمتر باشه کما اینکه در فلزیاب های سری GPX که ولتاژ از این هم پایین تر هست مقاومت کویل حتی حدود 0.5 اهم در نظر گرفته میشه! در واقع به واسطه تنظیم ولتاژ پالس و مقاومت کویل میزان جریان مشخصی برای عبور از کویل در نظر گرفته میشه تا بالانس بین قدرت و ثبات حفظ بشه. وگرنه از نظر برد عملی فرقی ندارن. پیشنهاد هم میکنم اگر قصد مطالعه و تست روی این موضوعات رو دارین فقط سر زمین تست بگیرین! تقریبا همه فلزیابهای موجود روی اکثر زمینها برد نهایی توام با ثبات مشابه هم دارن. ما در همین مدار فلزجو بصورت عمومی درجه حساسیت 12 رو توصیه میکنیم در صورتیکه درجه حساسیت نهایی 20 هست. یا در مورد عرض پالس هم بیشتر از 180 رو توصیه نمیکنیم چون ثبات رو پایین میاره بدون اینکه افزایش برد محسوسی داشته باشه. اینها بدلیل طراحی فلزیاب نیست بلکه بخاطر اثر زمین هست که یکی از مهم ترین موضوعات در کاوش با انواع دستگاهها از جمله فلزیاب تلقی میشه. پس رسیدن به بردهای آنچنانی صرفا در تست هوایی اصلا ملاک نیست. در مورد رنج فرکانس موثر هم چه در مورد فلزیاب پالسی و چه وی ال اف غیر ریز زن نباید بیشتر از 20 کیلوهرتز رو در نظر گرفت. در واقع تا نهایت 10 کیلو هرتز برای برد حداکثری و حتی تفکیک کفایت میکنه. در نظر گرفتن رنج فرکانس بالاتر فقط بدرد سنس اهداف کوچکتر از سکه و در عمق کم میخوره و ثبات فلزیاب روی زمین رو پایین میاره و حتی برد برای اهداف بزرگ عمیق کمتر میشه.
کلا هم در مورد این مدل دستگاه ها خیلی روی دانش و تکنیکهای صرفا الکترونیکی سرمایه گذاری نکنین! ما کم نداریم کسانی که در سطح دکترا و استادی الکترونیک هستن ولی حتی نمیتونن یک فلزیاب ساده و کاربردی طراحی کنن! فلزیاب هم دانش خاص خودش رو نیاز داره و هم تجربه میدانی که بخصوص سر زمین حاصل میشه. هر چند همه اینها در نهایت علمی هستن ولی کلیت موضوع در مهندسی الکترونیک خلاصه نمیشه.
